Malina, poznata i po svom popularnom nazivu crveno zlato, višegodišnja je listopadna biljka, žbunastog ili polužbunastog rasta, sa višegodišnjim korenom i sa jednogodišnjim i dugim dvogodišnjim izdancima koja pripada familiji ruže, rodu Rubus i ima više podroda.

U Srbiji malina je počela da se gaji 1880. godine kao ukrasna baštenska biljka. Robna prozvodnja maline u Srbiji počinje oko 1920. godine, kada se određuju malinarska područja Valjeva i Čačka za potrebe lokalnog tržišta. Na području Valjeva gajenje maline je prvo počelo u rejonu sela Bukovice i Zlatarića, a plod maline se koristio za slatko, sirup i pulpu. Vodeća sorta u ovom kraju u prvom periodu bila valjevska (marlboro), da bi je zamenile moling promis i moling eksploit, a krajem 20. i početkom 21. veka vodeća sorta je vilamet. Na severnim padinama planine Jelice, u području Čačka, vodeća sorta u prvom periodu postaje jelička, da bi je zamenila valjevska, a potom moling promis i moling eksploit, a krajem 20. veka vodeća sorta postaje vilamet. U Srbiji, u drugoj polovini 20. veka, Institut za voćarstvo u Čačku doprineo je uvođenju novih i kvalitenih sorti maline, a stručnjaci iz ovog instituta su stvorili tri nove sorte crvene maline: gradinu, krupnu dvorodnu i podgorinu.

Ono što razlikuje kupinu od srodne maline je da se torus (cvetna loža ili stabljika) „ubira sa” (tj. ostaje sa) plodom. Pri branju plodova kupine, torus ostaje sa voćem. Kod maline, torus ostaje na biljci, ostavljajući šuplje jezgro u plodu maline. Kupine su višegodišnje biljke koji tipično imaju dvogodišnje stabljike izrasle iz višegodišnjeg korenskog sistema.